Artist in Residency: New Opportunities

Sian Lile-Pastore, 7 Ionawr 2017

Happy New Year!

I have previously been blogging about the artists Nils Norman, Fern Thomas and Imogen Higgins who have all been working on our new play area. This is still ongoing, but I hope to share some designs with you soon. Building on from these residencies around play, we have just advertised two new residency opportunities, one of which looks at how people navigate the site, and the other working more with schools and groups to create new creative workshops.

For information please see the brief, which can be found here:

http://museum.wales/takepart/artist-opportunities-stfagans/

199 o Geiniogau Arian - Celc y Fenni

Edward Besly, 6 Ionawr 2017

Rhan o gelc y Fenni fel y'i darganfuwyd.

Rhan o gelc y Fenni fel y'i darganfuwyd.

Yn Ebrill 2002 ffeindiodd tri chwilotwr metal (John L Jones, Richard Johns a Fred Edwards) ddarganfyddiad heb ei ail mewn cae ger y Fenni, Sir Fynwy: celc gwasgaredig o 199 o geiniogau arian.

Roedd y celc yn cynnwys darnau arian y brenin Eingl-Sacsonaidd Edward Gyffeswr (1042-66) a Gwilym Goncwerwr, sef y Norman, Wiliam I (1066-87). Cafodd y rhan o Gymru lle y darganfuwyd y darnau arian ei chyfeddiannu yn fuan wedi i'r Normaniaid orchfygu Lloegr. Codwyd cestyll cynnar yng Nghaerllion a Chas-gwent ac mae'r celc yn dyddio o'r cyfnod cyn sefydlu tref gyfagos y Fenni yn y 1080au.

Pan gafodd ei ddarganfod roedd y celc wedi'i orchuddio â chrawen drwchus o waddodion haearn. Yn y gwaddodion hyn cafwyd hyd i olion defnydd oedd yn awgrymu bod y darnau arian mewn cwdyn brethyn yn wreiddiol. Ni wyddys p'un ai a oedd yr arian wedi'i guddio'n fwriadol, neu wedi'i golli, ond yr un peth sy'n sicr yw bod ei berchennog yn dlotach o lawer: byddai un swllt ar bymtheg a saith geiniog (16s 7c, neu £0.83c) gyfwerth â chyflog sawl mis yn hanes y rhan fwyaf o bobl.

Bathu Arian

Mae darnau arian Eingl-Sacsonaidd a Normanaidd yn ffynonellau hanesyddol unigryw: ar bob un datgelir enw'r lle y cafodd ei fathu a'r bathwr arian fu'n gyfrifol am y gwaith. Roedd y boblogaeth o fewn cyrraedd rhwydwaith o fathdai ar hyd a lled Lloegr (nid oedd bathdy yng Nghymru) a bob hyn a hyn câi'r arian a ddefnyddid ei gasglu ynghyd a'i ailfathu gan ddefnyddio cynllun newydd. Wrth reswm, roedd y brenin yn hawlio ei gyfran bob tro.

Mae celc y Fenni'n cynnwys cynnyrch 36 o fathdai hysbys, ynghyd â rhai cyhoeddiadau afreolaidd na ellir mo'u lleoli ar hyn o bryd. Darnau arian o fathdai'r ardal, megis Henffordd (34 darn) a Bryste (24), yw'r rhai mwyaf cyffredin; yn fwy niferus na'r rhai o fathdai mawr fel Llundain (19) a Chaer-wynt (20). Ar y llaw arall, ceir darnau arian unigol o fathdai bach fel Bridport (Dorset), neu rai pell i ffwrdd fel Thetford (Norfolk) a Derby. Mae celciau o orllewin Prydain yn brin iawn ac felly mae celc y Fenni wedi dwyn i'r amlwg nifer o gyfuniadau na chawsant eu cofnodi o'r blaen o ran bathdai, bathwyr arian a chyhoeddiadau.

Yn ôl pob tebyg, ni chawn wybod sut cyrhaeddodd y darnau arian hyn gornel cae yn Sir Fynwy ond, yn ogystal ag ychwanegu at ein gwybodaeth am arian bath, maent yn bwrw goleuni ar faterion ariannol yn yr ardal wedi'r goncwest Normanaidd.

Cafodd y celc, sydd ym meddiant Amgueddfeydd ac Orielau Cenedlaethol Cymru, ei ddatgan yn drysor o dan y ddeddfwriaeth gyfoes, ac mae'r darganfyddwyr wedi cael eu gwobrwyo.

Darllen Cefndir

Conquest, Coexistence, and Change. Wales 1063-1415 gan R. R. Davies. Cyhoeddwyd gan Wasg Prifysgol Rhydychen (1987).

The Norman Conquest and the English Coinage gan Michael Dolley. Cyhoeddwyd gan Spink and Son (1966).

A Place of Awe and Inspiration

Harriet Wood, 22 Rhagfyr 2016

Opening up our collections to the public is a real treat for any curator. We are almost always welcomed with gasps of delight as they enter the treasure trove that is the shell collection at Amgueddfa Cymru - National Museum Wales. It is brimming with shells of beauty with stories to tell, century old books with hand painted pictures and letters from shell-lovers of the past. It is undoubtedly a place of inspiration and reminiscence and so perhaps it is not surprising that creative writing groups enjoy using it as their muse.

I recently had the pleasure of showing one such group around. A member had already read and loved Helen Scales’ beautiful book Spirals in Time and so I brought out some of her stories with the shells on show for the writers to witness first hand.

These tales of molluscs naturally unfold when going through the vast diversity of the group - where they live, how they live, what they eat – from metal armoured snails at the bottom of the Indian Ocean to ghost slugs rasping earthworms to a spaghetti-like death. The stories are endless and an hour simply isn’t enough! As well as inspiring them the shells evoked memories for the writers too, stories of happy hours spent eating cockles by the sea and of school days where each pupil had a tin of shells to use for counting.

It seemed only right that the pieces the group produced should be shared with fellow creatives out there and so with their permission they are published here. I hope you enjoy them as much as I have.

 

Voices from the Archive – Christmas at St Fagans in the early 1900s

Elen Phillips, 19 Rhagfyr 2016

A few years ago, while researching the history of St Fagans Castle during the First World War, I came across a number of oral history interviews in the Sound Archive with former tenants of the Plymouth Estate. The recordings were made in the 1970s and 1980s with people who had, for the most part, lived all their lives in St Fagans village. Although very few of the recordings yielded information relevant to my research, they did provide a vivid insight into the workings of the estate during the first half of the twentieth century, when village life revolved around the Castle and its owners – the Earl and Countess of Plymouth. With Christmas almost upon us, I thought I'd use my last blogpost of 2016 to share some of the villagers' recollections of Christmas at St Fagans in the early 1900s. Nadolig llawen!

Christmas beast

Alexander ‘Bert’ Warden, born in Cirencester in 1910, moved with his family to St Fagans as a child. In an interview with the Museum in 1979, he remembered distributing meat to the villagers at Christmas:

Penhefyd Farm was the home farm in those days. Of course, the Plymouth people kept cattle there and all the rest of it. At Christmas time, they’d have a beast and it would be slaughtered, cut up into various chunks and each family in the village was allowed so much – I think it was about 5lb for a man, and 3lb for his wife and so much for each child. Now that was delivered around for the villagers by workmen from the estate. I did it myself when I was a boy. That was one of the Christmas boxes from the Plymouth Estate. Also a couple of rabbits – each person had a couple of rabbits and a load of logs. [6020/1]

Mary Ann Dodd, a housemaid for the Plymouth family at the turn of the century, remembered using the Christmas beast to make soup for the villagers. In the early 1960s, at the age of 96 and living at the Grange Home for the Blind in Hereford, she wrote an essay for the Museum about her 30 years working at St Fagans Castle:    

Every Christmas two animals were killed, and her Ladyship told Mrs Cousins to use the heads, legs and offal for soup. This was supervised by the Lady herself and was made in my biggest copper saucepan. It was so big I could almost stand in it. The Housekeeper put in the salt and seasoning, and my Lady was keen on plenty of parsley, and all five kitchen maids and myself prepared the vegetables. We cleaned celery, carrots and leeks. Once they knew that the soup was ready, the village folk came from breakfast time on with jugs and basins and all manner of things and they were all provided with meat and soup. [MS 1293]

Children’s party

Another festive tradition remembered with fondness was the children’s Christmas party. This was held in the Banqueting Hall – a large pavilion in the Castle grounds – before the end of the school term. Jessie Warden (née Mildon), who was born and brought-up in the village, described it as one of the 'perks' of living on the estate:

We were always a jolly lot. Lord Plymouth, every year, gave every child in the whole of the school – there could be a 100, there could be 50 – a Christmas party in the Banqueting Hall. Everything from the jelly to the Christmas presents at five shillings per child was paid by Lord Plymouth. And that was wonderful. It was a real Christmas party paid for by Lord Plymouth. There was a huge Christmas tree with your presents on the tree. Lady Plymouth was usually there and would give to the boys and Lord Plymouth would give to the girls. And they’d have a man with a ladder to get your particular present off the tree. The tree would then go to the Cardiff Royal Infirmary. [6020/1]

Mari Lwyd

Jessie Warden also recalled her childhood fear of the Mari Lwyd – a seasonal custom practiced without the patronage of the Plymouth Estate:

They had a Mari Lwyd every year. The Mari Lwyd used to come and that was a chap from Pentyrch, and there was one from Ely. There was one from the village, but then when he finished, his relatives in Ely came out in my day. When I was about ten. I can remember the Mari Lwyd. We were always petrified! The responses etc. were always in Welsh. [6020/1]

In 1933 the Museum acquired a Mari Lwyd for the collection from Thomas Davies of Pentyrch who would perform for one week either side of Christmas. At the time, the curator noted that he had been travelling with the Mari for 35 years and had connections with St Fagans. He probably visited the young Jessie Mildon and her family.

 

 

Bant â’i ben e!
Hanes Darnau Arian y Werinlywodraeth

Rhianydd Biebrach, 16 Rhagfyr 2016

 Portread o’r Brenin Siarl I

Portread o’r Brenin Siarl I

Ar fore rhewllyd 30 Ionawr 1649, yn dilyn rhyfel cartref hir a gwaedlyd rhwng y Goron a’r Senedd, cafodd Brenin Siarl I ei ddienyddio yn Llundain a chafodd y frenhiniaeth ei dileu. Dair blynedd yn gynharach, ym 1646, roedd y Senedd wedi cael gwared ar esgobion Eglwys Lloegr, a phan gafodd Tŷ’r Arglwyddi ei ddileu hefyd ym mis Mawrth 1649, roedd hi’n ymddangos bod cyfundrefn lywodraeth canrifoedd oed Prydain wedi diflannu am byth. Does ryfedd fod pobl ar y pryd yn dweud bod y byd wedi’i droi ar ben i waered.

Yn y pen draw, cwta un mlynedd ar ddeg y parodd cyfnod y Werinlywodraeth ansicr hon a chafodd y frenhiniaeth ei hadfer ym 1660. Ond, o bryd i’w gilydd, mae’r darnau arian unigryw a gafodd eu bathu yn ystod y cyfnod byr hwn yn dod i’r fei yng Nghymru wrth iddynt gael eu darganfod gan ddatgelyddion metel a’u nodi drwy’r

Cynllun Henebion Cludadwy . Maen nhw wedi cael eu darganfod mewn niferoedd bach ledled Cymru, o Faenorbŷr yn Sir Benfro i Cwm yn Sir y Fflint, ac mae eu cyflwr wedi amrywio, yn cynnwys un neu ddau a oedd wedi cael eu hailddefnyddio at ddibenion eraill maes o law. Felly beth sy’n eu gwneud nhw mor arbennig? Darnau arian ar gyfer y Werinlywodraeth

Nid yw’n syndod bod y dull cwbl newydd o lywodraethu a gyflwynwyd mewn ffordd mor waedlyd ar ôl dileu’r frenhiniaeth ym 1649 wedi esgor ar newid enfawr yn un o agweddau pwysicaf hunaniaeth y genedl - yr arian. Cyn hyn, roedd pob darn arian yn cael ei gyhoeddi yn enw’r brenin neu frenhines ac yn dangos delwedd ohono neu ohoni. Hyd yn oed yn ystod y Rhyfel Cartref (1642-48), roedd y Senedd – a oedd â Llundain, ac felly Bathdy’r Tŵr, o dan ei rheolaeth – wedi parhau i guro darnau arian yn y dull traddodiadol tra bod canlyniad y rhyfel yn ansicr. Ond â Phrydain bellach yn weriniaeth, roedd hi’n amlwg nad oedd diwyg canrifoedd oed darnau arian, gyda phen y brenin neu frenhines ac ysgrifen Lladin, yn briodol mwyach. Roedd angen diwyg newydd a fyddai’n pwysleisio dilysrwydd y drefn weriniaethol.

Pam maen nhw’n edrych yn wahanol?

Hanner grôt (dwy geiniog) y Werinlywodraeth a gafodd ei ganfod gan R. W. Bevans ym Maenorbŷr, Sir Benfro, 2009. Nid oedd llythrennau na dyddiad ar y darnau isaf eu gwerth.

Hanner grôt (dwy geiniog) y Werinlywodraeth a gafodd ei ganfod gan R. W. Bevans ym Maenorbŷr, Sir Benfro, 2009. Nid oedd llythrennau na dyddiad ar y darnau isaf eu gwerth.

Does dim angen i chi fod yn arbenigwr darnau arian i weld y gwahaniaeth amlwg rhwng y darnau newydd a’r rhai sy’n fwy cyfarwydd i ni i gyd – does dim pen brenin! Wrth reswm, ar ôl torri pen y brenin go iawn i ffwrdd, felly hefyd roedd rhaid tynnu’r ddelwedd ohono oddi ar y darnau arian. Gyda’r brenin wedi mynd, honnodd Tŷ’r Cyffredin mai nhw oedd yn arfer pŵer sofran ar ran y bobl, a bod Duw wedi rhoi sêl ei fendith i’r drefn newydd drwy alluogi’r Senedd i drechu’r brenin mewn brwydr. Cafodd yr honiad eofn hwn ei ategu gan y delweddau a’r llythrennau a ddefnyddiwyd ar y darnau arian newydd.

Ar du blaen y darn arian (pen), yn lle’r ddelwedd draddodiadol o ben y brenin/brenhines yn gwisgo coron, roedd tarian â chroes San Siôr arni, yn cynrychioli Lloegr. O’i hamgylch roedd torch o lawryf a phalmwydd, symbol o fuddugoliaeth y Senedd a’r heddwch honedig a ddeuai yn sgil hynny. Ar y tu chwith (cynffon), roedd tariannau Lloegr ac Iwerddon yn unedig, gydag Iwerddon yn cael ei chynrychioli gan delyn Wyddelig, ynghyd â’r dyddiad cyhoeddi a gwerth y darn. Nid oedd yr Alban, a oedd yn wlad annibynnol ar y pryd ac â’i darnau arian ei hun, yn cael ei chynrychioli, nac ychwaith Cymru, a oedd yn cael ei hystyried yn rhan o deyrnas Lloegr ac felly’n cael ei chynrychioli gan groes San Siôr – mae hyn yn wir ar Jac yr Undeb hyd heddiw.

Gwnaed newidiadau hefyd i’r llythrennau a oedd yn ymddangos o amgylch ymyl y darnau arian. Yn draddodiadol, byddai’r rhain wedi bod yn Lladin, gan roi enw’r brenin neu frenhines a rhestr gryno o’i deitlau neu ei theitlau (yn cynnwys hawl i Ffrainc!) yn ogystal ag arwyddair Lladin. Ond cafodd hyn ei ddisodli gan ‘THE COMMONWEALTH OF ENGLAND’ ar yr ochr flaen a ‘GOD WITH US’ ar yr ochr arall. Nid yn unig roedd y datganiadau syml hyn yn cael gwared ar bob cyfeiriad at bŵer brenhinol, ond roeddent hefyd yn disodli Lladin â’i gysylltiadau Catholig gyda Saesneg Protestannaidd da, ac yn honni hawl i nawdd a chefnogaeth Duw yng ngwir arddull y Piwritaniaid.

Ymateb y Brenhinwyr

Torlun pren o’r ail ganrif ar bymtheg yn dangos dau ddyn mewn tafarn, yn gwisgo clos pen-glin a oedd yn debyg i’r ddwy darian unedig ar ddarnau arian y Werinlywodraeth.

Torlun pren o’r ail ganrif ar bymtheg yn dangos dau ddyn mewn tafarn, yn gwisgo clos pen-glin a oedd yn debyg i’r ddwy darian unedig ar ddarnau arian y Werinlywodraeth. (Ffynhonnell: )

Er i Siarl gael ei drechu a’r frenhiniaeth ei dileu, roedd llawer o bobl wedi gwrthwynebu ei ddienyddio ac yn beirniadu’n hallt y drefn weriniaethol newydd a gafodd ei harwain gan Senedd y Gweddill hyd nes 1653. Roedd hyd yn oed y darnau arian yn destun gwawd, gyda brenhinwyr yn canfod ffyrdd o dynnu blew o drwyn y llywodraeth drwy wneud sbort am ben y dyluniadau newydd. Er enghraifft, yn ôl brenhinwyr, roedd y geiriau ar naill ochr y darnau yn awgrymu bod ‘Duw’ a’r ‘Werinlywodraeth’ yn groes i’w gilydd. Roedd tariannau Lloegr ac Iwerddon yn ymddangos yn unedig yn destun cryn ddifyrrwch hefyd am eu bod yn edrych fel clos pen-glin, ac roeddent yn cael eu hadnabod yng nghylchoedd y brenhinwyr fel ‘breeches for the rump’, gyda ‘rump’ nid yn unig yn cyfeirio at enw’r senedd (Rump Parliament yw’r enw Saesneg ar Senedd y Gweddill) ond hefyd yn air cyffredin am y pen-ôl.

Yn ddiddorol ddigon, ym 1658 fe wnaeth y llywodraeth ymgais i ddychwelyd at ddyluniad mwy cyfarwydd o’r cyfnod brenhinol. Roedd yn cynnwys proffil pennaeth newydd y wladwriaeth, yr Amddiffynnydd Oliver Cromwell, yn gwisgo coron lawryf ar yr ochr flaen, ac arfbais gyda – credwch neu beidio – coron ar ei ben ar y tu chwith. Roedd Cromwell wedi cael cynnig y goron ond roedd wedi ei gwrthod, felly a oedd ei chynnwys yn y dyluniad newydd yn ymgais gan y llywodraeth simsan i gyfleu delwedd o sefydlogrwydd gan ddefnyddio symbolau mwy cyfarwydd yr oes a fu? Bu farw Cromwell yn fuan wedi hyn ac ni chafodd y darnau arian eu cyhoeddi byth, felly nid yw pobl yn debygol o ddod o hyd iddynt gyda’u datgelyddion metel.

Yr Adferiad a thu hwnt

Hanner grôt y Werinlywodraeth wedi treulio a gafodd ei ailddefnyddio fel arwydd o gariad, a ganfuwyd gan Gwyn Rees ger Gwenfô, De Morgannwg, yn 2012.

Hanner grôt y Werinlywodraeth wedi treulio a gafodd ei ailddefnyddio fel arwydd o gariad, a ganfuwyd gan Gwyn Rees ger Gwenfô, De Morgannwg, yn 2012.

Hanner grôt y Werinlywodraeth a ganfuwyd gan Gwyn Rees ger Gwenfô yn 2015. Mae’n bosibl bod y twll wedi’i wneud i sicrhau na ellid ei ddefnyddio.

Hanner grôt y Werinlywodraeth a ganfuwyd gan Gwyn Rees ger Gwenfô yn 2015. Mae’n bosibl bod y twll wedi’i wneud i sicrhau na ellid ei ddefnyddio.

Methiant fu arbrawf y gweriniaethwyr yn y pen draw a chafodd y frenhiniaeth ei hadfer o dan deyrnasiad Siarl II ym 1660. Cafodd y rhai a lofnododd warant ddienyddio ei dad, y teyrnleiddiaid, eu crynhoi a’u dienyddio; cafodd corff Oliver Cromwell ei ddatgladdu a’i grogi mewn cadwynau hyd yn oed. Cafodd darnau arian y Werinlywodraeth eu trin yr un mor ddidrugaredd. Rhoddwyd y gorau i’w defnyddio a chawsant eu casglu er mwyn eu hailfathu rhwng 1661 a 1663. Amcangyfrifir bod dau o bob tri o’r darnau arian a fathwyd ers 1649 wedi cael eu casglu. Ond beth ddigwyddodd i’r gweddill?

Bydd y rhan fwyaf wedi cael eu cymryd dramor a bydd rhywfaint wedi cael eu celcio, ond mae’r darnau sydd wedi cael eu canfod gan ddatgelyddion metel yng Nghymru, pob un ohonynt yn geiniog neu’n hanner grôt, sef y darnau gwerth isaf, yn awgrymu bod rhai wedi cael eu colli’n ddamweiniol. Mae’r ôl traul ar y rhan fwyaf o’r darnau sydd wedi’u darganfod yn deillio o’r defnydd ohonynt neu ddifrod tra’u bod yn y ddaear, ond mae’n ymddangos bod un darn a gafodd ei ganfod gan Gwyn Rees ger Gwenfô yn Ne Morgannwg, yn 2012, wedi cael ei blygu a thwll wedi’i wneud yn y rhan uchaf ohono, er mwyn ei ddefnyddio fel arwydd o gariad a’i grogi o gadwyn neu ruban o bosibl. A gafodd y darn hwn ei golli’n ddamweiniol, neu ai tystiolaeth o dor-perthynas ydyw? Mae gan ddarn hanner grôt arall y Werinlywodraeth, a gafodd ei ganfod ger Gwenfô hefyd gan Mr Rees yn 2015, dwll yn ei ganol – mae’n siŵr mai diben hynny oedd ei ddirymu a sicrhau na ellid ei ddefnyddio ar ddechrau’r 1660au. Mae’n bosibl na wnaeth llywodraeth yr Adferiad adalw’r darnau gwerth isaf, felly hwyrach eu bod nhw wedi parhau i gael eu defnyddio y tu hwnt i’r 1660au cynnar.

Arwyddocâd hanesyddol

Hanner coron Gwerinlywodraeth Lloegr (2s 6d),

Hanner coron Gwerinlywodraeth Lloegr (2s 6d),

Er nad ydynt yn ennyn llawer o ddiddordeb ymhlith casglwyr oherwydd y dyluniad plaen a’r ffaith fod y darnau o werthoedd gwahanol yn edrych yr un fath, mae darnau arian y Werinlywodraeth yn ddifyr o safbwynt hanesyddol ac archaeolegol. A hwythau wedi cael eu defnyddio am gyn lleied o amser, maen nhw wedi goroesi cyfnod cythryblus yn hanes Prydain, gyda rhyfel gwaedlyd a chynhennus yn cael ei ddilyn yn gyntaf gan ddienyddiad brawychus y brenin ac yna gan flynyddoedd o newid gwleidyddol a chrefyddol wrth i’r wlad geisio canfod trefn dderbyniol i gymryd lle teyrnasiad brenhinol. Wrth i’r cyfundrefnau gwleidyddol fethu bob yn un, byrhoedlog hefyd oedd diwyg newydd y darnau arian – gyda Siarl II yn dychwelyd at y diwyg canrifoedd oed cyfarwydd yn dangos pen y brenin/brenhines, a dyna sydd wedi para hyd heddiw. Mae’r newidiadau enfawr yn y dyluniad yn dangos sut wnaeth y llywodraeth weriniaethol newydd geisio gwella clwyfau’r Rhyfeloedd Cartref a rhoi hwb i’w dilysrwydd yn absenoldeb y brenin. Ydy hi’n well eu gweld fel arwydd o fywyd yn dilyn yr un drefn fwy neu lai ag arfer, neu fel symbol o fyd a’i ben i waered?

Hanner coron patrwm Oliver Cromwell, 1658

Hanner coron patrwm Oliver Cromwell, 1658